D(i)PE’s weblog

Icoon

blablabla (zo nu en dan)

drempels, en hoe erover te geraken

8,5 jaar. één en dezelfde werkgever. achteraf bekeken: te lang.

na administratieve klussen, bemoedigende woordjes, opslag (of ‘helaas…’),
ongezouten mails links en rechts, projecten zien opstarten en projecten zien de prak indraaien,
na ambiance, sfeer en vlammende herrie,
de zon er zien opkomen, er zaterdagen en zondagen gaan werken,
vlaai, kebab en non-trakteerders,
een vettige friet-speciale, keiharde broodjes,
blikjes cola en scheldpartijen,
een lallende, dronken personeelsdirecteur (ok, hij had het niet), en
de nodige portie territoriumbewaking ten opzichte van enge zwemmers met simpelweg meer anciënniteit, die ook nog ‘ns dachten de waarheid in bezit te hebben.

ocharme toch.

loyaliteit.
flexibiliteit.
verantwoordelijkheidszin.
zin voor initiatief.
creativiteit.
humor.
maturiteit.
relativeringsvermogen.

ik overdrijf niet, het zit echt allemaal in m’n rugzakje. het een wat meer dan het ander, maar in een gezonde mix. dàt is hetgeen de mensen van m’n nieuwe werkgever zien.

hier? hier zien ze dat niet. drempel.

en nu is het echt wel over: ik heb vanochtend een exit-interview afgelegd, en de ivoren toren bleek -ook vandaag- alweer niet geopend. zo’n houding kan je bezwaarlijk drempelverlagend noemen. nog een drempel.

kijk, als de mensen die bijzonder vol zijn van zichzelf, en enkel en alleen betaald worden om te ménen te moeten doorgaan voor ‘Het Beleid’, en niet willen inzien wélke de problemen zijn, wààr de pijnpunten zich situeren en hoe het toch maar komt dat -ik zuig niks uit mijn duim- de ‘goeie krachten’ vertrekken, dan gaat het -zacht uitgedrukt, zeg maar- niet zo goed met het bedrijf. het enige wat hùn interesseert is een nieuwe Hansaplast te kunnen plaatsen op het houten been dat ze meeslepen; tot ook dat houten been vakkundig geamputeerd wordt. ik wil desgevallend m’n elektrische kettingzaag ter beschikking stellen. drempel drie.

als het exit-interview in een multinational met op datum van 31/07/2006 1.351 mensen in dienst niet méér voorstelt dan een ordinaire, platte uithoorsessie die drijft op vragen als ‘Hoeveel ga je er verdienen’ (1), ‘Ik heb gehoord dat je ginder een wagen krijgt’ (2), … kortom: vragen waarvan de antwoorden rechtstreeks het plaatselijke bedrijfs-roddelcircuit in kunnen, dan verdien je niet beter dan dat je zogenaamde ‘goeie krachten’ vertrekken. warempel, een drempel.

drempels. ik weet het uit eigen ervaring: van zodra je je op de arbeidsmarkt begeeft en een nieuwe, uitdagende job vindt, spring je er vlot over, à la Tia Hellebaut. aan iedereen die ook maar iéts van bovenvermelde fenomenen méént te herkennen: doén, de arbeidsmarkt op, je horizon verruimen.

Moodstamp: ongeduldig (where the f*ck blijft 01 september);
Muziek: schippert momenteel tussen het ironisch bedoelde ‘It’s a beautiful life’ (Ace of Base), ‘Monster’ (The Automatic), en ‘Bullet in the head’ van Rage Against The Machine.

========

voor een goed begrip:
“vraag” (1) werd kort en bondig beantwoord (“Mind your own business”);
“vraag” (2) werd ontkracht.

Advertenties

Gearchiveerd onder:hr, life

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog Stats

  • 8,336 hits
%d bloggers liken dit: