Een update voor de volgers van het ics-bestand met de 10 Belgische, wettelijke feestdagen tot 2015:

De goede mensen van Google hebben pages stopgezet en gemigreerd naar Google-Sites. De oude link zal nog wel een tijdje werken, maar ik heb alvast een nieuwe shortcut aangemaakt. Voortaan is deze kalender te linken vanaf volgende URL:

voor copy/paste:    http://sites.google.com/site/dpetest/Home/belgian-holidays.ics

shortcut: klik

Ziezo.

Dublin calling, yeah.

Dipe on location, bloggend vanuit Dublin, middels een (free) wireless connectie. Iets of wat meer detail: het hotel is het City West Hotel in Dublin, het doel van onze missie is informatie oppikken en netwerken op de Agresso Business World User Conference.

Gisteren dankzij de goede zorgen van Aer Lingus in de lucht gestoken boven Zaventem, eruit gekomen ter hoogte van Dublin Airport en vandaag is het een en al workshops geweest.

 En nu moet je me excuseren, ik ga me klaarmaken voor het galadinner. Nah.

Een Limburgs groepje met aan het hoofd ervan een ex-Monza-mens schroeft een schoon stukske muziek in elkaar, het gezaghebbende ‘ollandse boekske oor heeft er een krachtige recensie (dat moeten ze toch ‘ns aanpassen op hun overigens puike website, er staat gvd overal “recentie”) over geschreven. Rarara?

KraKow, dames en heren. En de frontman werkt een verdieping hoger. Applaus!

Bovendien: het voortreffelijke All Our Lies kan je beluisteren via oor.nl. Als de cd verschijnt, kan Piet er eentje verslijten aan mij.

Vrijdag de 13de vandaag, een dag die stijf staat van het bijgeloof, van geluk, ongeluk, Lotto-potten in cafés, werkplaatsen en kantoren, virussen en wat nog allemaal.

Ik had een opdrachtje gekregen. Maar ik heb me uitstel gepermitteerd, tot morgen.

Plaats van de opdracht: het kerkhof. Als je’t mij vraagt: place to be on Friday, 13th. Jawadde.

Als ik het plaatje conform de dag had willen invullen, dan had ik me in de avonddonkerte naar het kerkhof begeven, in het zwart gekleed, met onze zwarte kater Max erbij. Op vrijdag de 13de. De dorpsgemeenschap had ongetwijfeld vol paniek gereageerd, afgoden hadden nog ‘ns een oproep binnengekregen, kaarsen zouden en masse ontstoken zijn, een smeekgebed dan wel een schietgebed luidop gepreveld…

Niet dat ik bijgelovig ben hoor -wie? ik?! ‘t Is dat ik Max niet uit de zetel krijg.

Ik heb vandaag mijn burgerplicht volbracht: stipt om half 8 was ik aanwezig in een niet-compleet stembureau, waar ik prompt gepromoveerd werd van ‘plaatsvervangend bijzitter’ naar ‘bijzitter’. Ambiance: stembrieven plooien, verkeer regelen, stempeltjes zetten, potloden slijpen, enz… Naast de 3 lekkere sandwiches (hesp, kaas, kaas) en de suikerwafel die de brandweer is komen afleveren, ga ik er 15 euro voor krijgen, en was ik best tevreden voor een zondag ‘burgerplicht’.

Maar als ik dan nu de resultaten in m’n streek even bekijk, dan stel ik vast dat de gewaardeerde medeburger de bruinen afgrijselijk veel stemmen heeft gegeven. Ik heb vandaag een kleine staalkaart van de maatschappij voor m’n neus zien passeren (wat wel vaker gebeurt, daar niet van), en toch verbaast het mij een beetje.(1) In roots-land Riemst, doen ze voor een eerste keer mee, en halen er 7,5% van de stemmen binnen (zie ook bij Capco-madam Claudia Schiepers). In Hoeselt: van 0 naar 10%. Belachelijk. Bij ons, lap, is het nog erger, en gaan ze van 8 naar 14,8%.

Brussel, schaf de stemplicht af, voor het te laat is, en we op een maandagochtend wakker worden in een bruine wereld.

(1) Hoewel: het aantal koekoeken verstrooide professoren die na het afgeven van hun oproepingsbrief en identiteitskaart straal naar het stemhok lopen -dus: zonder stembrieven- was al om 10u30 niet meer te tellen!

Vorige week dwarrelde ten huize dipe een briefje binnen: niet-bestelde aangetekende zending, af te halen in het stadhuis, betreffende de kieswet. Gewonnen!? Dan maar naar het stadhuis, ’s anderendaags, en ja hoor: gewonnen! De topjob afgeschoten voor de verkiezingen van zondag 8 oktober: ik ben bedacht met een rol als plaatsvervangend bijzitter.

Wat houdt dat nu in? Awel: ik kan zondag op een on-zondags uur uit bed springen, en me gaan aanbieden bij de voorzitter van (en in) het kiesbureau, om dan te gaan kijken of het bureau compleet is. Is dat niet zo, dan krijg ik het jobke, is het bureau compleet, dan kan ik opkrassen.

Echt waar: ik hoop dat het kiesbureau zondagmorgen niet compleet is, en ik daar mag gaan ‘zitten’.

Deze jongen is de voorbije 2 weken 4 dagen naar Antwerpen gebold voor een degelijke opleiding bij SD. Ondertussen acht men mij in staat om op een deftige manier met (e-)blox te kunnen werken, om massawijzigingen op personeelsgegevens door te voeren, loonformules te doen werken, codes bij te maken, rapporten te kunnen trekken, bewerkingen en berekeningen te laten lopen enzovoorts. Loontechnisch gezien heb ik er geen fluit aan gehad, maar je moet de werkwijzes in de vingers krijgen natuurlijk. En daar was ‘t om te doen.

Vaststellingen.

(1) Niet alleen onze straat is een bouwput. 08/10 komt nu wel heel erg dichtbij voor de vermeend politiek actieven onder ons (variërend van “politiek bezig” tot “lijstvulsel”). De opmerkelijkste oogst van de dag: Kris Peeters die de ruiten van een BMW 5 station “siert” (jakkes, dat is toch zo lé-lijk), tot een blonde Diepenbeekse VLD-kandidate die me druk telefonerend tegen 140 km/u voorbijraast. Hoe ik weet dat ze blond haar heeft? Awel: haar Ford Fiësta hangt beestig vol. Niet met affiches, maar met zo’n speciale stickers, o.a. op haar achterruit (compleet dichtgekleefd).

(2) Cliché nummer 1 (check). Als je een auto met een vtm-sticker voor je krijgt, dan moet je extra opletten. Soms is ambetant rijgedrag recht evenredig met zo’n hondslelijke, oranje sticker. Onder de frequent gebezigde en erg asociale praktijken bevindt zich bijvoorbeeld het “uitkomen” om een vrachtwagen in te halen tegen 96 km/u, terwijl ik me op het links rijvak bevindt à laten we zeggen 120 km/u en al aardig dicht genaderd ben. Omdat zo’n situaties frequent zijn voorgekomen, heb ik de indruk dat ze “Familie” spelen, onder elkaar. Tssss.

(3) Cliché nummer 2 (check). De camionettes van de bouw razen aan een rotvaart over de snelweg. Ik moet zeggen, van zodra zo’n testosteronbusje in m’n spiegel opduikt: vrije baan. Graag. Alstublieft.

(4) Even voor de insiders (Blox-gebruikers): met Blox kan je veel en SD doet echt wel een goeie poging om een flexibel product in de payroll-markt te zetten, maar de datastructuur deugt niet meer. In de 21ste eeuw nog afkomen met “12,65 euro is in Blox 1265 decimaal 2″. Hoho… Je kan daar ook geen fatsoenlijk rapport op maken, tenzij… je exporteert naar Excel. Moet je mij ‘ns komen vertellen wat het nut van een rapportgenerator dan nog is? Z’n snelheid? Dan is ‘m ook wel snel om dat ene export-bestand aan te maken dat je dagelijks gaat overpompen naar de een of andere netwerkschijf, zeker? Maar, Blox is wel erg snel, overzichtelijk, logisch opgebouwd enzoverder.

(5) Opleidingen bij SD staan garant voor lekker eten. Het was ook nu weer van dattum. Dagelijks een wandeltochtje naar de “Pazzo”, blijkbaar het vaste eethonk van Tuur Van Wallendael; ik ben er in totaal 5 keer geweest, Tuur was er 4 keer, met een wisselend publiek. Vandaag was hij er trouwens met Robert Voorhamme, tijdens iets wat ongetwijfeld moest doorgaan voor Echt Antwaarps Sossenoverleg. Goed om weten: in de Pazzo krijg je een glaasje champagne (juij!), een voorgerecht, een hoofdgerecht, en de keuze tussen een dessert of een koffie. Kiezen voor het dagmenu dus. Minder dan 20 euro. Mooi verzorgd, en lekker. Ik weet al waar ik met m’n madam ga eten, next time in Antwerp.

(6) Parkeermeters in gebieden waar het dagtarief geldt: niet zomaar 2 keer op de gele knop duwen (zoals op de instructies staat), wel op het gele (of ondertussen: witte) knopje blijven duwen tot TARIEF 3 verschijnt. Ganse dag parkeren voor 2,50 euro. Goed zo!

Tijdstip:
Vanavond, ergens tussen 17u20 en 17u40.

Waar:
Ergens in Limburg, dichtbij een afrit van de E313

Situatieschets:
Ik rij na een opleidingsdag in Antwerpen terug richting hoofdkwartier, om de poolwagen terug op z’n vaste stekje te parkeren en de sleutel te overhandigen aan de bewaker van dienst.

Betrokken personen:
Personen, jaja, meervoud. De drie musketiers van m’n vorige werkgever! VIP’s gewoonweg, De Drie VIP’s van ‘boven’. Bovendien: alledrie in hun eigen (nu ja, eigen…) auto. Er is er minstens één met een bedrijfswagen. Terwijl ik al geruime tijd vermoed dat het drie bedrijfswagens zijn, doch, dit even terzijde. En ze bollen alledrie in hun eigen wagen, omdat hun respectievelijke ego’s wel eens ten onder zouden kunnen gaan aan claustrofobie, moesten ze samenzitten in één wagen dan. Ik moest ook onmiddellijk denken aan die radiospotjes voor de nieuwe Ford Galaxy (schizofrenie). Precies zoals in die spotjes, zó stel ik me die mensen voor als ze alleen in hun auto zitten.

Grappig?
On-ge-meen grappig, zeker toen ik achteraf vaststelde dat ik dadelijk de link legde tussen hun ‘apart rijden’ en de Ford-radiospot.

Stalking of ongelukkig toeval?
Ongelukkig toeval, definitely. Hoe ik dat zo zeker weet? Ik heb de bezoekerslijst opgevraagd bij de bewaker en binnen (‘boven’, ikke ook ja, nu, het kan niet anders) even afgecheckt of ze misschien een dreigbrief zijn komen overhandigen. Niet dus.

Addendum:
Is niet waar hoor, dat van die bezoekerslijst.

Ik krijg grijs haar van de post (ik weiger een hoofdletter te gebruiken, ‘p0st’ zou in dit geval correcter zijn, nah). Een kleine samenvatting: op 18/08 verstuur ik 2 pakjes. Na een dikke week mailt de bestemmeling me met de vraag of ik ze wel verstuurd heb. Yes. Tuurlijk. Ondertussen: afwachten onder het motto “geen nieuws, goed nieuws”?

Had je gedacht. Niet dus. Het wordt 1 september. Ik vind een kaartje in de bus: ik kan 2 pakjes gaan afhalen. Ok, doen we, zaterdag 2 september.

Wat blijkt nu allemaal?

1. Ik heb het juiste adres gebruikt.

2. De pakjes zijn voldoende gefrankeerd (7,40 euro per pakje).

3. Pakje 1 is intact, pakje 2 is afgebroken door de post. Waarschijnlijk is er mee gegooid (gesmeten?). Een kogelstootsessie gehouden ergens te lande? De sirtaki op gedanst? Voor mijn part is de bliksem er op ingeslagen, het verandert allemaal niks aan het resultaat: de inhoud is beschadigd. Kapot. Stuk. Niet te repareren (wegens glas).
4. Vanavond begeef ik me naar een “lang geopend postkantoor” (de post wil meer service leveren, sinds juni als ik me niet vergis). Het kantoortje is dicht. Service. Tot 19u.

Ik heb ondertussen al 35 km gereden met die pakjes (brengen, terug thuis, halen, terug thuis en de ritjes van vandaag).

En dan zou ik geen grijs haar krijgen?

(Oh ja, ik was pas om 19u05 in het postkantoor vanavond.)

De kop is eraf, dag één van de nieuwe job zit erop. Tijd voor een kleine reflectie.

We hebben ‘m liggen
De dag begon goed. M’n nieuwe collega S. en ik huppelden rond, van eiland naar eiland: iedereen goeiedag zeggen, pootjes geven, klapke doen. En toen zei een nochtans minzaam ogende man me dat ik m’n ex-baas moest bellen. Hij zou een vraag hebben over m’n laptop. Gene paniek. Laat dat nog maar wat rusten, hij heeft altijd tijd genoeg gehad, nu ik ook. By the way, wat zou hij nog met m’n laptop doen? D’r staat geen vets meer op (lees: hij is leeg. Helemaal l.e.e.g.). Ok. Op naar de volgende nieuwe collega. Toch wel een dik uur later viel het me binnen dat ik die knaap nog ‘ns zou moeten terugbellen. Heb ik dan ook gedaan. De jongen viel uit de lucht, hij had niet gebeld, er was niks met de laptop enzovoorts. De klokken begonnen te luiden, ik wist waar de klepel hing. Goe bezig, Herr L. Gelukt! Eigenlijk, eerlijk: ik had het moeten weten. Ik had iets verder moeten doorvragen. Ik wist verdorie al waar de ‘opdrachtgever’ woont.

Agenda
M’n agenda bulkt ondertussen van de kennismakingsgesprekken. We zijn één dagje ver en september zit zo goed als tjokvol. Ook met opleidingen hoor.

De innerlijke mens
Vanmiddag heb ik trouwens een broodje gegeten zoals ik er -echt waar- nog nooit eentje gegeten heb. Een grijs broodje (mals, doch krokant korstje) met in opklimmende volgorde: kruidenkaas, gerookte zalm, zwarte en groene olijfjes en rode ui-snippers. In één woord: héérlijk. Afgezien van deze welgekomen maagvulling, moet ik er aan toevoegen dat het vandaag 1 september is, en ik heb dan ook een nieuwe brooddoos. Maandag wordt die voor het eerst gevuld. (En meegenomen, dat spreekt.)

Lectuur
Ik ben ondertussen bedacht met een aantal verslagen, basishandleidingen, reglementen, polissen e.d. om door te nemen. Ga ik dan ook rustig aan beginnen in het weekend (note to myself: basishandleiding IT, check). Dit zorgt ervoor dat ik na het posten van dit bericht verder ga lezen aan “De Endstra-tapes. De integrale gesprekken van Willem Endstra met de recherche.” (zie o.a. hier op de website van Het Parool). Dit boek is er in geslaagd om voor de memoires van Wilfried Martens te kruipen, wegens interessante lectuur, gaat er vlot in.

Ik heb Wilfried op m’n nachtkastje gelegd, het is trouwens een degelijk verdedigingswapen, 1000 pagina’s en een harde kaft. Nachtrustverstoorders weze bij deze gewaarschuwd: Wilfried klopt u de kop in als je mij niet rustig laat knorren.

Aan de succes-wensers, overal te lande
Dank u voor de talrijke succes-wensen, in welke vorm dan ook (irl, telefoon, kaartje, sms, mail, kort, lang, met ! of met !!! of met … ). Ze zijn dus allemaal goed aangekomen, blijkt dat ik nog niet uit uw respectievelijke contactgegevens verwijderd ben, waarvoor dank.