stalking? een ongelukkig toeval?

Tijdstip:
Vanavond, ergens tussen 17u20 en 17u40.

Waar:
Ergens in Limburg, dichtbij een afrit van de E313

Situatieschets:
Ik rij na een opleidingsdag in Antwerpen terug richting hoofdkwartier, om de poolwagen terug op z’n vaste stekje te parkeren en de sleutel te overhandigen aan de bewaker van dienst.

Betrokken personen:
Personen, jaja, meervoud. De drie musketiers van m’n vorige werkgever! VIP’s gewoonweg, De Drie VIP’s van ‘boven’. Bovendien: alledrie in hun eigen (nu ja, eigen…) auto. Er is er minstens één met een bedrijfswagen. Terwijl ik al geruime tijd vermoed dat het drie bedrijfswagens zijn, doch, dit even terzijde. En ze bollen alledrie in hun eigen wagen, omdat hun respectievelijke ego’s wel eens ten onder zouden kunnen gaan aan claustrofobie, moesten ze samenzitten in één wagen dan. Ik moest ook onmiddellijk denken aan die radiospotjes voor de nieuwe Ford Galaxy (schizofrenie). Precies zoals in die spotjes, zó stel ik me die mensen voor als ze alleen in hun auto zitten.

Grappig?
On-ge-meen grappig, zeker toen ik achteraf vaststelde dat ik dadelijk de link legde tussen hun ‘apart rijden’ en de Ford-radiospot.

Stalking of ongelukkig toeval?
Ongelukkig toeval, definitely. Hoe ik dat zo zeker weet? Ik heb de bezoekerslijst opgevraagd bij de bewaker en binnen (‘boven’, ikke ook ja, nu, het kan niet anders) even afgecheckt of ze misschien een dreigbrief zijn komen overhandigen. Niet dus.

Addendum:
Is niet waar hoor, dat van die bezoekerslijst.

onderschikt in:hr, life

dag één. impressies

De kop is eraf, dag één van de nieuwe job zit erop. Tijd voor een kleine reflectie.

We hebben ‘m liggen
De dag begon goed. M’n nieuwe collega S. en ik huppelden rond, van eiland naar eiland: iedereen goeiedag zeggen, pootjes geven, klapke doen. En toen zei een nochtans minzaam ogende man me dat ik m’n ex-baas moest bellen. Hij zou een vraag hebben over m’n laptop. Gene paniek. Laat dat nog maar wat rusten, hij heeft altijd tijd genoeg gehad, nu ik ook. By the way, wat zou hij nog met m’n laptop doen? D’r staat geen vets meer op (lees: hij is leeg. Helemaal l.e.e.g.). Ok. Op naar de volgende nieuwe collega. Toch wel een dik uur later viel het me binnen dat ik die knaap nog ‘ns zou moeten terugbellen. Heb ik dan ook gedaan. De jongen viel uit de lucht, hij had niet gebeld, er was niks met de laptop enzovoorts. De klokken begonnen te luiden, ik wist waar de klepel hing. Goe bezig, Herr L. Gelukt! Eigenlijk, eerlijk: ik had het moeten weten. Ik had iets verder moeten doorvragen. Ik wist verdorie al waar de ‘opdrachtgever’ woont.

Agenda
M’n agenda bulkt ondertussen van de kennismakingsgesprekken. We zijn één dagje ver en september zit zo goed als tjokvol. Ook met opleidingen hoor.

De innerlijke mens
Vanmiddag heb ik trouwens een broodje gegeten zoals ik er -echt waar- nog nooit eentje gegeten heb. Een grijs broodje (mals, doch krokant korstje) met in opklimmende volgorde: kruidenkaas, gerookte zalm, zwarte en groene olijfjes en rode ui-snippers. In één woord: héérlijk. Afgezien van deze welgekomen maagvulling, moet ik er aan toevoegen dat het vandaag 1 september is, en ik heb dan ook een nieuwe brooddoos. Maandag wordt die voor het eerst gevuld. (En meegenomen, dat spreekt.)

Lectuur
Ik ben ondertussen bedacht met een aantal verslagen, basishandleidingen, reglementen, polissen e.d. om door te nemen. Ga ik dan ook rustig aan beginnen in het weekend (note to myself: basishandleiding IT, check). Dit zorgt ervoor dat ik na het posten van dit bericht verder ga lezen aan “De Endstra-tapes. De integrale gesprekken van Willem Endstra met de recherche.” (zie o.a. hier op de website van Het Parool). Dit boek is er in geslaagd om voor de memoires van Wilfried Martens te kruipen, wegens interessante lectuur, gaat er vlot in.

Ik heb Wilfried op m’n nachtkastje gelegd, het is trouwens een degelijk verdedigingswapen, 1000 pagina’s en een harde kaft. Nachtrustverstoorders weze bij deze gewaarschuwd: Wilfried klopt u de kop in als je mij niet rustig laat knorren.

Aan de succes-wensers, overal te lande
Dank u voor de talrijke succes-wensen, in welke vorm dan ook (irl, telefoon, kaartje, sms, mail, kort, lang, met ! of met !!! of met … ). Ze zijn dus allemaal goed aangekomen, blijkt dat ik nog niet uit uw respectievelijke contactgegevens verwijderd ben, waarvoor dank.

onderschikt in:hr, life

fini. merci

Allrighdie. Het zit erop. Fini. FINI. Basta. Schluss. Gedaan.

Het is me wat geweest vandaag. De dessertjes gingen er vlot aan in, ook bij de ‘dida’s’ (diëtende dames). Het chronisch diëtende maar niet vermagerende schepsel weigerde categoriek zich over te geven aan de -volgens ons, kenners- nochtans redelijk onweerstaanbare lokroep van de overheerlijke tiramisu, de heerlijke chocomousse (use fondant) en de rijstpap (denk eraan, nu kan ik het zeggen: 300 gr suiker, 2 liter melk en een halve liter room, hahahaaa, een caloriebom zoals de Israëli’s ze graag hadden gehad), professioneel in elkaar gemixt, geroerd, gespateld en gedraaid door m’n madam en heur ma.

Waarde collega’s (het is nog niet 1 september, dus het prefix ‘ex-’ wordt nog niet gebruikt), ik wil u danken voor de voorbije 8,5 jaar. Voor de collegialiteit, de heerlijke nutteloze discussies ten kantore, de gefundeerde Ja Maar’s, de pronostieken voor het voetbal, voor het afscheidscadeau waarmee jullie me bedacht hebben. Voor de Hou U In’s, voor de Och jong, stop toch. Voor de speech van de baas, vandaag tijdens één onzer heiligste momenten: hij schendde de middagpauze. Tssss. Dat was er teveel aan.

Ik heb zeker van jullie geleerd. (Hopelijk hebben jullie ook iets van mij kunnen leren.)  Mag ik vragen om een genuanceerde kritische kijk te bewaren, Tot Heil Onzer Ribbenkast?

Het ga u goed. En binnenkort nog beter, want dan maak ik een html-pagina aan, waarop m’n ‘werk-links’ verzameld staan. Het heeft mij alvast geholpen om de weg naar de uitgang terug te vinden.

onderschikt in:hr, life

wachten is niet fijn

Ik word ongeduldig. Ik merk het aan de kleine dingen, héél kleine dingen. Bijvoorbeeld: je neemt een klontje suiker en je begint je af te vragen of de inhoud van het suikerpotje het nog zal uitzingen tot aan de start van Het Nieuw Tijdperk. Je neemt de tandenborstel, houdt ‘m onder de kraan en draait het dopje van de tube tandpasta: zal dit recente Signal-exemplaar het redden tot Het Nieuw Tijdperk?

Het wachten heeft ook andere onprettige kantjes. Op dit eigenste moment kan ik zeggen dat ik de stenen uit de grond zie komen, puur uit hardcore verveling. Dagen duren lang, correctie: Werkdagen duren lang. Terwijl ik goed weet dat binnenkort m’n werkdagen ùren langer zullen duren, maar voorbij zullen zijn voor ik het in de mot heb. En het prettige deel van de dagen nowadays (de avonden) wil je rekken, net omdat je een prettig deeltje dag meemaakt. Gevolg: je gaat later slapen, en ’s morgens ben je niet voor de volle 100% fit. En dan duurt dat geschenk van alwéér een nieuwe, duffe, stijf-van-de-verveling-staande werkdag nog langer.

Goed dat ‘t morgen vrijdag is. En dat ik me na vrijdag hier nog maar 2 keer moet vertonen. En dat er daarna een geweldig dikke punt achter gezet kan worden.

onderschikt in:hr, life

werknemers klagen over hr (USA)

HR Solutions heeft een uitgebreide survey gedaan, bij 2,2 miljoen Amerikaanse werknemers gedurende 3 jaar. De top-10 van de ‘klaaglijst’ van de Amerikanen op hun werkplek lijkt me herkenbaar, en voor een stuk universeel.
De Amerikaanse top 10:

1. de hoogte van het salaris;
2. de ongelijkheid in verloning (nl. tussen nieuwe medewerkers en oudgedienden binnen de organisatie);
3. secundaire arbeidsvoorwaarden (zoals de ziekteverzekering, pensioen en verlof);
4. het grote aantal managers;
5. de regels voor salarisverhoging die nauwelijks rekening houden met loon naar werken;
6. de HR-afdeling die te weinig reageert op vragen en zorgen van het personeel;
7. vriendjespolitiek binnen het bedrijf;
8. de communicatie en beschikbaarheid van het middle- en topmanagement;
9. de werkdruk;
10. een smerige werkplek.

Ik moet zeggen, 6, 7 en 8 deden mij regelmatig steigeren. De eerlijkheid gebiedt me om eraan toe te voegen dat 2 en 5 ook stinken. Eigenlijk stinken ze allemaal.

Wat is jouw persoonlijke ergernis-top-3 uit deze lijst? Laat ze maar achter in de commentaren.

onderschikt in:hr, life

Rik Daems vs. de werklozen

Ik meen me te herinneren dat Rik Daems iemand is die z’n wensen vrij vaak ziet uitkomen. Denk in z’n privé-leven aan z’n kasteeltje in la douce Heverlee en aan het engageren van Sophie Pécriaux.

Maar op Daems’ recente politieke oeuvre staat er ook zoiets te blinken als ‘Het breken van een stakingspost’. Iemand om rekening mee te houden dus. En nu laat hij eens een ballonnetje op over verplicht gemeenschapswerk voor werklozen.

“Aha,” zeg ik dan, “de moeite om in de gaten te houden.”

Onder ‘More’ staan enkele artikels: eentje over gemeenschapsdienst en eentje over het wetsvoorstel van eind 2005 m.b.t. het recht op werken.

onderschikt in:hr, life

drempels, en hoe erover te geraken

8,5 jaar. één en dezelfde werkgever. achteraf bekeken: te lang.

na administratieve klussen, bemoedigende woordjes, opslag (of ‘helaas…’),
ongezouten mails links en rechts, projecten zien opstarten en projecten zien de prak indraaien,
na ambiance, sfeer en vlammende herrie,
de zon er zien opkomen, er zaterdagen en zondagen gaan werken,
vlaai, kebab en non-trakteerders,
een vettige friet-speciale, keiharde broodjes,
blikjes cola en scheldpartijen,
een lallende, dronken personeelsdirecteur (ok, hij had het niet), en
de nodige portie territoriumbewaking ten opzichte van enge zwemmers met simpelweg meer anciënniteit, die ook nog ‘ns dachten de waarheid in bezit te hebben.

ocharme toch.

loyaliteit.
flexibiliteit.
verantwoordelijkheidszin.
zin voor initiatief.
creativiteit.
humor.
maturiteit.
relativeringsvermogen.

ik overdrijf niet, het zit echt allemaal in m’n rugzakje. het een wat meer dan het ander, maar in een gezonde mix. dàt is hetgeen de mensen van m’n nieuwe werkgever zien.

hier? hier zien ze dat niet. drempel.

en nu is het echt wel over: ik heb vanochtend een exit-interview afgelegd, en de ivoren toren bleek -ook vandaag- alweer niet geopend. zo’n houding kan je bezwaarlijk drempelverlagend noemen. nog een drempel.

kijk, als de mensen die bijzonder vol zijn van zichzelf, en enkel en alleen betaald worden om te ménen te moeten doorgaan voor ‘Het Beleid’, en niet willen inzien wélke de problemen zijn, wààr de pijnpunten zich situeren en hoe het toch maar komt dat -ik zuig niks uit mijn duim- de ‘goeie krachten’ vertrekken, dan gaat het -zacht uitgedrukt, zeg maar- niet zo goed met het bedrijf. het enige wat hùn interesseert is een nieuwe Hansaplast te kunnen plaatsen op het houten been dat ze meeslepen; tot ook dat houten been vakkundig geamputeerd wordt. ik wil desgevallend m’n elektrische kettingzaag ter beschikking stellen. drempel drie.

als het exit-interview in een multinational met op datum van 31/07/2006 1.351 mensen in dienst niet méér voorstelt dan een ordinaire, platte uithoorsessie die drijft op vragen als ‘Hoeveel ga je er verdienen’ (1), ‘Ik heb gehoord dat je ginder een wagen krijgt’ (2), … kortom: vragen waarvan de antwoorden rechtstreeks het plaatselijke bedrijfs-roddelcircuit in kunnen, dan verdien je niet beter dan dat je zogenaamde ‘goeie krachten’ vertrekken. warempel, een drempel.

drempels. ik weet het uit eigen ervaring: van zodra je je op de arbeidsmarkt begeeft en een nieuwe, uitdagende job vindt, spring je er vlot over, à la Tia Hellebaut. aan iedereen die ook maar iéts van bovenvermelde fenomenen méént te herkennen: doén, de arbeidsmarkt op, je horizon verruimen.

Moodstamp: ongeduldig (where the f*ck blijft 01 september);
Muziek: schippert momenteel tussen het ironisch bedoelde ‘It’s a beautiful life’ (Ace of Base), ‘Monster’ (The Automatic), en ‘Bullet in the head’ van Rage Against The Machine.

========

voor een goed begrip:
“vraag” (1) werd kort en bondig beantwoord (“Mind your own business”);
“vraag” (2) werd ontkracht.

onderschikt in:hr, life