D(i)PE’s weblog

Icon

blablabla (zo nu en dan)

het leven zoals het is (in hr)

Die ochtend op kantoor: telefoon. Een van onze arbeiders aan de lijn. D. zag het niet zitten om om 14u te komen werken wegens nog niet geslapen. Wat is er gebeurd? Vannacht (hij lag in z’n bed) hoort hij iets. Een slag? Een schot? Hij wist het niet zeker. Even later geschreeuw -de huisbazin. Hij haast zich naar beneden en vraagt wat er is. De vrouw durft niet naar haar man te gaan, D. moet voorgaan. De man ligt er (gevallen?), er is bloed, hij heeft nog pols en D. gaat naar buiten om te zien of er iets of iemand is. Niet dus. Hij komt terug binnen en het slachtoffer is dood.

Politie, brandweer, ziekenwagen, … Vannacht heeft de-man-aan-mijn-rechteroor nog een verklaring afgelegd bij de politie. De conclusie lijkt ‘natuurlijke dood’ te worden tot er in het ziekenhuis “een gaatje” gevonden wordt op een plek waar dat normaal niet zit. Parket komt erbij. Buurt wordt afgesloten. Plots wordt iedereen verplicht ondervraagd en kordaat krijgt ook iedereen een huiszoeking te verwerken. Niemand mag nog weg, ook de mensen die moeten gaan werken.

Wat doe je in zo’n geval? Onbetaald verlof? Wettelijk verlof? De kerel klonk me niet overstuur maar wel aangedaan (hoe zou je zelf zijn?), en dus heb ik ‘m naar z’n dokter gestuurd.

HBvL vat het hier samen.

onderschikt in:hr

Tu quoque, fili mi

Het moest er een keertje van komen: de overstap naar het aangenamere, flexibeler, completer en vooral véél mooiere WordPress. Bye-bye Blogger. Niet dat m’n ouwe getrouwe blogspot onmiddellijk geconfronteerd zal worden met een tabula rasa, daar niet van, maar ik ga ‘m zeker niet missen.

Laat ik het zo zeggen: Blogger was om te spelen. Deze WordPress ga ik gebruiken voor echt.

*Say hi to me*

onderschikt in:about

dpe's del.icio.us

twitter